18-ാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാനത്തിൽ ജർമ്മൻ ഡോക്ടറായ ഡോ. സാമുവൽ ഹാനിമാൻ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ശാസ്ത്രീയ ചികിത്സാരീതിയാണ് ഹോമിയോപ്പതി. "Similia Similibus Curentur" (സമാനം സമാനത്താൽ സുഖപ്പെടട്ടെ) എന്ന അടിസ്ഥാന തത്വത്തിൽ ഊന്നിയാണ് ഈ ചികിത്സാരീതി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. രോഗത്തെക്കാളുപരി രോഗിയുടെ ശാരീരിക, മാനസിക, വൈകാരിക പ്രത്യേകതകളെ സമഗ്രമായി പരിഗണിച്ചാണ് ഇവിടെ ഔഷധങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുന്നത്.

സമാനതയുടെ നിയമം (Law of Similars) : ഒരു ആരോഗ്യവാനായ വ്യക്തിയിൽ ലക്ഷണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു ഔഷധപദാർത്ഥത്തിന്, അതേ ലക്ഷണങ്ങളുള്ള രോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്താനും കഴിയും.

വ്യക്തിഗത ചികിത്സ (Individualisation) : ഓരോ മനുഷ്യനും വേറിട്ട വ്യക്തിത്വമുള്ളവനാണ്. അതിനാൽ രോഗിയുടെ സമഗ്രമായ ശാരീരിക, മാനസിക, വൈകാരിക ലക്ഷണങ്ങൾ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് മരുന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ അളവ് (Minimum Dose) : ശരീരത്തിൻ്റെ സ്വാഭാവിക രോഗശമനശേഷിയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതിനായി, ശക്തിവൽക്കരിച്ച (Potentised) ഔഷധങ്ങൾ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ അളവിൽ മാത്രം നൽകുന്നു.

ഏക-ഔഷധ സിദ്ധാന്തം (Single Remedy) : രോഗിയുടെ സമഗ്ര ലക്ഷണങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു ഔഷധം മാത്രമാണ് ഒരു സമയത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

സൗമ്യവും സുരക്ഷിതവുമായ സമീപനം പുലർത്തുന്ന ഹോമിയോപ്പതി താഴെപ്പറയുന്ന മേഖലകളിൽ പ്രയോജനപ്രദമാണ്:

ഹോമിയോപ്പതി പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ പ്രധാനമായും ഉൾപ്പെടുന്ന മേഖലകൾ:

പരമ്പരാഗത തത്വങ്ങളെ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ തെളിവാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള (Evidence-based) ക്ലിനിക്കൽ പഠനങ്ങളിലേക്കും ഡാറ്റാ വിശകലനങ്ങളിലേക്കും ആധുനിക ഹോമിയോപ്പതി ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ക്ലിനിക്കൽ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും ഔഷധ നിർമ്മാണ സാങ്കേതികവിദ്യകളിലെ മാറ്റങ്ങളിലൂടെയും ഹോമിയോപ്പതിക് ഔഷധങ്ങളുടെ ഫലപ്രാപ്തി തെളിയിക്കാനുള്ള ഗവേഷണങ്ങൾ ലോകമെമ്പാടും നടന്നുവരുന്നു.